चांद की सुआरी करण ,धरती क च्यारु बळ गॆङ्ङे मारण
त अर म जा लिये थे चांद प खेलदॆ – खेलदॆ

सातम् का आधा चांद रुई ज्युं जमा धॊला
चांद अराम अराम त चाळॆ था सुत्या सुत्या
म नकेल पकङ आगॆ अर त पाच्छॆ बॆठग्या था
ज्यिब भाज्यॆङे चांद तॆ तारा न
छोड्डा थॆ पाच्छॆ चिडांदॆ – चिडांदॆ

चांद क तख्त त आसमां रेवङ सा लागॆ था
बकरिया का रेवङ,तेरा अर मेरा सीर का
जणु त अर म पाल्लि सां इस सारॆ रेवङ के
त हुर्र – हुर्र करके चरावॆ था उण न
अर म उण न कर कठ्ठे आकंङे मलाऊ था

धरती तॆ ब्होत दुर जारॆ त अर म दोनु एकले
उडॆ बिन्या चांद रोळा सा माच रया
नासा अर ज्पानी आपणॆ गॆळ होरॆ लडाकु जहाज ले के
अर म चांद न आगॆ आगॆ घणा तेज खींच रया
चांद न छोड आए जगां सर लुकदे – लुकदे